جنبش (واژه واژه حرف دل)

حاشيه هاي نمايشگاه

حميد كارگر — Wed, 16 May 2012 09:55:00 GMT

حاشيه هاي نمايشگاه

يادداشت‌هاي پراکنده از ديدار با كشور چكمه پوش (پسين روز سوم)

شروع به عكاسي از تك تك غرفه هاي موجود در نمايشگاه مي كنم. كالاهايي كه به عنوان كالاي لوكس به نمايشگاه راه يافته اند، نوع چيدمان غرفه ها، تنوع و تعداد كالاي عرضه شده در هر غرفه، شيوه نورپردازي روي كالاها، ميزان تأكيد بر نام و برند كالاها و... هريك مي تواند به كار هموطنانم بيايد.
عكاسي مي كنم تا مجموعه تصاوير را در اختيار همكاران اداري قرار دهم تا بي آنكه در نمايشگاه حضور يافته باشند، بدانند كه حال و هواي نمايشگاه چگونه بوده و در تجربه هاي مشابه چه راهي پيش رو دارند. تا تفاوت هاي اسلوب برگزاري نمايشگاه در آن سوي مرزهاي خودي را با نمايشگاه هاي داخلي دريابند و اين ويژگي ها به خوبي به هيأت هاي اعزامي به خارج از كشور انتقال يابد.
و در اين ميان برخي حواشي هم توجهم را جلب مي كند. مثل غرفه اي كه به عرضه كفش هاي مردانه دست دوز مي پرداخت و وقتي بهاي ارزان ترين كفشش را پرسيدم به خالي بودن جيبم خنديدم چرا كه ارزان ترين كفش او بيش از يك ميليون تومان مي ارزيد!
و يا مثل غرفه اي كه لباس گربه و سگ مي فروخت و البسه اي كوچك كه به پوشش نوزادان مي مانست را به بهايي گزاف عرضه مي كرد و طرفه آن كه با وجود اخباري كه مدام از بحران اقتصادي اروپا و ايتاليا به گوش مي رسيد، مشتري هم كم نداشت!
و يا مثلاً اينكه در هيچ غرفه اي، غرفه داران كالاي خود را از مرز فرضي و چارچوب قراردادي غرفه شان خارج نكرده بودند (به عكس نمايشگاه هاي ايراني كه همه راهروها و فضاهاي اطراف غرفه به اشغال غرفه داران در مي آيد و سد معبر امري طبيعي است!) و جالب آنكه وقتي يكي از غرفه داران ايراني فرشي نفيس و دايره اي شكل را بر زمين مقابل غرفه خود پهن كرد، با آنكه جلوه و زيبايي خاصي به آن بخش از نمايشگاه بخشيده بود با خطاب و عتاب مجريان نمايشگاه رو به رو شد و هزار ادله آوردند كه اين كار درست نيست و اگر خداي ناكرده پاي بازديدكننده اي به اين فرش گير كند و زمين بخورد آيا پاسخگو خواهي بود؟!
و به گمانم مهمترين حاشيه، مفروش شدن نمايشگاه با موكت سفيد بود. سفيدي اي كه تا آخرين لحظه برپايي نمايشگاه به قوت خود باقي بود و ذره اي پاكيزگي اش خدشه دار نشد.
براي آنان كه مجموعه هاي نمايشگاهي گوناگوني را در شهرهاي مختلف كشورمان ديده اند و يا براي مجريان نمايشگاهي آشكار است كه از چه سخن مي گويم. در ايران ما با آنكه به رسم معمول براي هر نمايشگاه مهم و در خور توجهي از موكت نو و تازه استفاده مي شود و معمولاً روكشي نايلوني تا پيش از گشايش رسمي نمايشگاه از آلوده شدن آن پيشگيري مي كند و با آنكه اغلب از موكت هايي به رنگ تيره استفاده مي شود و با آنكه مدام نظافتچي هايي با در دست داشتن جاروبرقي به رفت و روب مشغولند و... اما شاهديم كه باز هم گرد و خاك و انواعي از آلودگي همراه هميشگي كفپوش هاست.
حال ايتاليا و شهر ورونا را آن هم در باراني ترين ايام سال تصور كنيد كه برگزاركنندگان نمايشگاهش با چه ريسكي پذيراي كفش هاي احتمالاً گل آلود بازديدكنندگان مي شوند و موكت سفيد در برابرشان پهن مي كنند!
تدبير آساني انديشيده شده بود: وقتي قصد ورود به سالن هاي سرپوشيده نمايشگاه را داشتيد، پس از عبور از گذرگاهي كه با قرار دادن بليت يا كارت ورودي روي دستگاهي بر شما باز مي شد، ناگزير قدم بر كفپوشي سياه رنگ و زيبا با پرزهاي بلند مي گذاشتيد كه شما را به سوي درهاي ورودي هدايت مي كرد. همين گام برداشتن روي اين كفپوش براي پاكيزه كردن كف كفش ها كافي بود و حالا مي شد آسوده خاطر بر موكت سفيد قدم نهاد.

بر فراز ونيز

حميد كارگر — Mon, 07 May 2012 09:03:00 GMT

بر فراز ونيز

يادداشت‌هاي پراکنده از ديدار با كشور چكمه پوش (ادامه روز سوم)

پس از درنگي در ميدان سن ماركو به كليساي بزرگي كه در كناره ميدان قرار دارد وارد مي شويم. پرشمارند گردشگراني كه در حال بازديد از اين كليسا هستند و بيش از همه گروهي پرتعداد از گردشگران چيني جلب توجه مي كنند كه هدفون در گوش به توضيحات نجواگونه راهنمايشان گوش سپرده اند.
آقاي ميرمهدي در همان بدو ورود تذكر مي گيرد كه به احترام مكان مذهبي كلاه از سر بردارد و محو در زيبايي بنا مي شويم. كليسا پر است از نقاشي ها و آثار ديدني.
آن سوتر از كليسا و در ضلع ديگري از ميدان سن ماركو، برج ناقوس قرار دارد. هر يك با پرداخت 8 يورو اذن ورود به برج را مي يابيم و با آسانسور تا ارتفاع 60 متري بالا مي رويم و البته تا رسيدن به نوك برج 40 متر ديگر فاصله باقيست. از بالاي برج چشم انداز عمومي ونيز ديده مي شود و انصاف بايد داد كه زيبا و خاص است. وجه غالب اين چشم انداز آب است و شيرواني هاي نارنجي رنگ.
ابزار ترجمه سخنگويي هم در اختيار گردشگران قرار مي گيرد كه ابنيه ونيز و ويژگي هاي آن را به 5 زبان برگردان مي كند. آن بالا، در كنار 4 ناقوس غول پيكر، دوربين هايي نيز مستقر است كه اگر مايل باشي مي تواني ديدني هاي ونيز را از فاصله نزديكتري سياحت كني.
هرچند جذابيت هاي بصري و تازگي هاي اين شهر ديدني خستگي را از يادمان برده و تاب و تواني فزاينده به پاهايمان داده است اما كم كم گاه بازگشت فرا مي رسد و اين بار سوار بر قايق مسير رفته را تا ايستگاه راه آهن باز مي گرديم. قايقي كه مرا به ياد مترو تهران مي اندازد و نقشه اي همانند نقشه راهنماي خطوط مترو بر ديواره خود دارد و ايستگاه به ايستگاه براي سوار و پياده كردن مسافران پهلو مي گيرد.
در ايستگاه راه آهن براي غلبه بر گرسنگي به سراغ رستوراني مي رويم كه انواع اطعمه و اشربه را تدارك ديده است و براي جستن گوشتي جز خوك به سراغ برگري از گوشت بوقلمون مي رويم كه به شيوه تركي پخت شده و نام Kebab بر آن نهاده اند.
پسين آن روز باز راهي نمايشگاه كالاهاي لوكس شديم.

قدم زدن در شهر بدون خودرو

حميد كارگر — Sat, 21 Apr 2012 10:03:00 GMT

قدم زدن در شهر بدون خودرو

يادداشت‌هاي پراکنده از ديدار با كشور چكمه پوش (روز سوم)

چند قرن پيش جواني ايتاليايي در كنار پدر و عموي خود بار تجارت بست و تا شرق دور و سرزمين مغولان سفر كرد. حاصل اين سفر دور و دراز، افزوده شدن لقب "جهانگرد" بر عنوان "تاجر" بود تا ما امروز "ماركوپولو" را بدين دو صفت بازشناسيم و "ونيز" هم ما را به ياد او بيندازد.
وقتي در سال هاي كودكي و نوجواني كارتون سفرهاي ماركوپولو را مي ديدم و كتابش را مي خواندم، تصور حضور در ونيز و ديدن اين شهر عجيب و غريب كه روي آب بنا شده و در خيابانهايش آب جاري است، تصوري محال و دور از دسترس بود و گمان نمي كردم كه روزي از نزديك شهر تاجر ونيزي را ببينم اما حالا ونيز در برابرم بود.
رحمتي پرسيد كه گردش با قايق را مي پسنديم يا پياده روي را كه پاسخ داديم تا پاهايمان توان دارد قدم زنان با حال و هواي بافت شهري ونيز آشنا شويم و وقتي خسته شديم مسير بازگشت را با قايق بازگرديم. بنا بر اين در ميان كوچه پس كوچه هاي بزرگترين بخش خشكي در جزيره راهي شديم. هواي آفتابي به كمكمان آمده بود و مي گفتند اين آفتاب بدون ذره اي بارندگي در اين فصل از سال در ونيز از عجايب است!
گويي در قرن ها پيش هستي و هر آن ممكن است در يكي از اين كوچه هاي دنج و خلوت و ديدني با ماركوپولو رو به رو شوي. حضور پرشمار مرغان دريايي و كبوترها، وجود انواع قايق هاي باريك و تزيين شده، پل هاي متعدد و جالبي كه پيوند دهنده برخي كوچه ها هستند، نمادهاي فستيوال هاي ونيز و ماسك هاي بالماسكه، چندين كليسا و بناي تاريخي با معماري جالب توجه و... مناظري بديع و جذاب را برابرت مي نهند.
ونيز كه به علت پرشمار بودن آثار تاريخي و هنري اش و نيز به خاطر شكل و شمايل و ويژگي هاي عجيب و شگفتش در فهرست ميراث جهاني يونسكو قرار گرفته و هر سال ميليون ها گردشگر را به بازديد از خود فرامي خواند، از مجموعه بيش از يكصد جزيره تشكيل شده است كه برخي از اين جزاير با پل به هم پيوسته اند و برخي جدا از همند.
در ميان كوچه ها و محوطه هاي جزيره تخته چوب هايي با پايه هايي فلزي روي هم چيده شده بود كه راهنما توضيح داد به هنگام بالا آمدن آب، اين تخته ها را در امتداد هم مي چينند و مردم از روي آنها مي گذرند. وجود پرشمار سگ هايي در اندازه و رنگ و نژادهاي مختلف نيز كه در كنار صاحبانشان در حركت بودند چشمگير بود. در يكي از محوطه هاي بزرگ در برابر يكي از كليساها، سگي درشت جثه براي تخليه خود درنگي كرد و پيرمردي كه همراهش بود كيسه اي نايلوني از جيب به درآورد و مدفوع سگ را از سطح زمين برداشت و با خود برد (سگ داشتن به جاي خود اما حفظ پاكيزگي شهر هم به جاي خود!).
در ونيز خودرو وجود ندارد و قايق هاي پهلو گرفته در كنار خانه ها چشم اندازي متفاوت از ديگر شهرهاي جهان را پديد مي آورند. در اين شهر تاكسي و اتوبوس شهري هم در هيبت قايق هاي كوچك و بزرگ خودنمايي مي كند و حتي نيروهاي پليس يا آتش نشاني هم از قايق هاي موتوري استفاده مي كنند.
در پياده روي، به ميدان اصلي شهر كه "سن ماركو" ناميده شده است رسيديم. محوطه اي مستطيل شكل و مسطح كه چهار ضلع آن را ابنيه اي بزرگ با معماري ويژه فراگرفته است و در ميانه آن كبوتران پرشماري در آمد و شدند و بايد مراقب باشي آنها را از فرط فراواني زيرپا له نكني! و آب هم گاه به شكل محسوسي در ميانه ميدان بالا مي آيد.
چشم اندازي زيبا و فرصتي مناسب بود براي دمي نشستن و گلويي تازه كردن و جذابيت هاي مناظر را بلعيدن!

با قطار به سوي ونيز

حميد كارگر — Mon, 09 Apr 2012 08:15:00 GMT

با قطار به سوي ونيز

يادداشت‌هاي پراکنده از ديدار با كشور چكمه پوش (بامداد روز سوم)

شامگاه روز دوم سفر تا نيمه شب به ارتباط اينترنتي و ارسال اخبار و تصاوير افتتاحيه نمايشگاه به تهران گذشت و بامداد روز سوم بايد راهي ونيز مي شديم.
قطار نقش اصلي ترين وسيله حمل و نقل بين شهري را در ايتاليا برعهده دارد و وقتي به همراه آقاي ميرمهدي به ايستگاه راه آهن ورونا رسيديم، گروه هاي مختلف كارمندان، كارگران و دانشجويان در آمد و شد بودند. چند باجه براي دريافت بليت به شيوه الكترونيكي و با كارت هاي اعتباري وجود داشت و افراد مسن و يا كم دانش تر از باجه هاي ديگري بليت را به شيوه دستي تهيه مي كردند.
با آقاي ميرفخرايي (مسوول دفتر همكاري هاي تجاري و فرهنگي ايران و ايتاليا) كه پيشتر بليت برايمان تهيه كرده و تا راه آهن همراهيمان كرده بود وداع كرديم و در يك بامداد سرد پاييزي و پيش از آنكه آفتاب رخ بنمايد سوار قطاري شديم كه از ميلان راهي ونيز بود و ما در ميانه راه مسافرش بوديم.
قطارها براي اتصال شهرهاي مختلف ايتاليا به يكديگر و حتي به ديگر شهرهاي اروپا پرتعداد و در سرعت هاي مختلف و با بهاي بليت متفاوت در گذرند. قطاري كه ما را به ونيز مي رساند، يورو استار سريع السير بود و براي رفت و برگشت بهايي 40 يورويي داشت.
در واگن شماره 7 به گپ و گفت با آقاي ميرمهدي و سياحت مناظر بيرون سرگرم بودم كه به ايستگاه شهر وينچنزا رسيديم و جواني ايراني (رحمتي) به ما پيوست تا راهنمايمان در ونيز باشد. مي گفت چندسالي است كه به همراه برادرش براي كار به ايتاليا آمده و حالا در وينچنزا به كار آهن سرگرم است.
مناظر بيروني تركيبي بود از كوه، دشت، درخت، كارخانه و گرافيتي هاي متعددي كه بر ديوارها رخ مي نمود و يادآوري مي كرد كه ايتاليا كشور گرافيتي است. مناظر دروني هم عبارت بود از مسافراني كه برخي هنوز در چرت بامدادي بودند، شماري كه لپ تاپي بر ميز مقابلشان نهاده و با آن سرگرم بودند، گروهي كه به گپ و گفت با هم مشغول بودند و تعداد پرشمارتري كه كتابي در دست غرق در مطالعه بودند.
يكي از نكات جالبي كه در اين قطارسواري با آن مواجه شدم اين بود كه نه در ايستگاه راه آهن ورونا و نه در طول سفر و نه در ايستگاه مقصد كسي يا دستگاهي براي كنترل بليت نبود و اگر بدون خريد بليت هم سوار بر اين قطار شده بوديم، باز به مقصد مي رسيديم. (البته رحمتي گفت كه گاه به صورت تصادفي اين كنترل صورت مي پذيرد و اثبات تخلف برابر خواهد بود با نشان دار شدن گذرنامه و تا مدتي بايد قيد اخذ ويزا از كشورهاي اروپايي را زد!).
نكته جالب ديگر ورود دختران خردسال و زناني به واگن بود كه مشابه همتايان ايراني خود كه در ايستگاه هاي پليس بين راه و يا توقفگاه هاي اتوبوس ها سوار شده و ادعيه يا قرآني را در برابر مسافران مي نهند و طلب پول مي كنند، اينان نيز برگه هايي را كه عباراتي ايتاليايي روي آنها درج شده بود روي ميز مقابلمان نهاده و تا انتهاي واگن رفتند و در مسير بازگشت طلب پول مي كردند! (كه البته خيلي زود از سوي مهماندار واگن عذر اينان كه رحمتي "كولي" مي خواندشان خواسته شد).
پس از يك ساعت قطارسواري، به ونيز رسيديم. بزرگترين شهر بدون خودرو دنيا!

ديدار با روم باستان با همراهي گدايان امروزي

حميد كارگر — Sat, 07 Apr 2012 07:44:00 GMT

ديدار با روم باستان با همراهي گدايان امروزي

يادداشت‌هاي پراکنده از ديدار با كشور چكمه پوش (پسين روز دوم)

نمايشگاه در روز نخست چندان آمد و شدي به خود نمي ديد و فرصت مناسبي بود براي قدم گذاردن در سطح شهر و آشنايي با ورونا و سر زدن به فروشگاه هاي احتمالي فرش در اين شهر. پس با پرداخت 7 يورو با تاكسي از محل نمايشگاه كه در جنوب غربي شهر واقع است به بافت قديمي شهر و ميدان برا (Piazza Bra) در شمال شرقي ورونا رفتم.
شهر ورونا با جمعيت نزديك به 300 هزارنفري در ناحيه "ونتو" و در كنار رود "آديگه" واقع شده است كه قرار داشتنش بين دو شهر توريستي و تجاري "ونيز" و "ميلان" و نيز گذرگاه "برنر" كه نقطه پيوند ايتاليا با اروپاي مركزي است، آن را به مركز مهم تجاري و راه آهن بدل كرده است.
ورونا تا چند دهه پيش از ميلاد مسيح از آن روميان بوده و همچنان آثار و ابنيه رومي در آن به چشم مي خورد. در سده پنجم ميلادي ژرمن ها اين شهر را به دژي نظامي بدل ساختند و سپس در قرن 12 ورونا به شهري آزاد تبديل شد. اوج پيشرفت سياسي و هنري شهر در سده چهاردهم و پس از فتح آن توسط ونيزي ها بوده است تا بعدها كه توسط قواي ناپلئون فتح شد و در سده نوزدهم نيز طعم اشغال از سوي اتريشي ها را چشيد و در نهايت در سال 1866 بخشي از پادشاهي ايتاليا به شمار آمد.
با وجود آسيب هاي فراواني كه به هنگام جنگ جهاني دوم به ورونا وارد آمده است، همچنان يكي از سالم ترين آمفي تئاترهاي برجامانده از امپراتوري روم (قرن يكم ميلادي) در بافت مركزي اين شهر قرار دارد و وجود چند قلعه باستاني، قديمي ترين ساختمان تئاتر اروپا و نيز خانه ژوليت (معشوقه رومئو) جذابيت توريستي خاصي را براي اين شهر تدارك ديده است.
ورونا توليدكننده منسوجات، ماشين آلات، كاغذ، محصولات غذايي و همچنين كفش است و البته اقتصادش افزون بر اين موارد از گردشگري رونق يافته است و حضور پرشمار گردشگراني با مليت هاي مختلف كه به شهر عشاق گام نهاده بودند، تأييد كننده اين نكته بود.
در حاليكه احساس مي كردم به فضاي روم باستان و يا به دكور يكي از فيلم هاي سينمايي تاريخي گام نهاده ام و هر لحظه در انتظار ديدار گلادياتورهاي تنومند و يا سربازان رومي بودم، آهسته و آرام در آن گستره كهن قدم مي زدم و سعي داشتم آنچه مي بينم را به درستي ثبت و ضبط كنم.
گروهي از جوانان در محوطه ورزشگاه يا آمفي تئاتر باستاني گويا به رقابتي سرگرم بودند كه تا رسيدن من به آنجا پايان يافته بود و شادي هاي پس از رقابت را با خود به خيابان آوردند. فرد برنده در حاليكه حلقه گلي به سبك روميان باستان بر سر داشت و بطري مشروبي به عنوان جايزه در دست، بر دوش همراهانش حمل مي شد و فرياد شادي شان همه را خيره به ايشان ساخته بود.
نوشتن از هر يك از بناهاي تاريخي اين محوطه و گردشگراني كه در رفت و آمد بودند فرصت جدايي مي طلبد اما فعلاً از گداياني مي نويسم كه در مدت حضور در ايتاليا فراوان ديدمشان كه نه گدايي مي كنند و نه عجز و لابه. نه ژنده پوش و ژوليده اند و نه رهگذران را آزرده خاطر مي كنند. گداياني كه هنر، پوشش و يا شيرين كاري خاصي را عرضه مي كنند و عابران با خرسندي پولي در برابرشان مي نهند.
اين گونه از گدايي را پيشتر بر صفحه تلويزيون ديده بودم اما حالا از نزديك فردي را مي ديدم كه با كشيدن پوششي طلايي رنگ بر خود در هيبت فرعون مصر درآمده و يا ديگري كه روكشي سفيد بر اندام خود دارد و به شكل مجسمه آزادي خودنمايي مي كند. دقايق متمادي و بلكه چند ساعت بي اندك حركتي در نقش مجسمه اي ساكن در آمده و رهگذران براي اين هنرنمايي و مهارت پولي را روانه ظرفي مي كنند كه در برابرشان نهاده شده است.
گداي ديگري بود كه روي هوا چهارزانو نشسته بود و فقط دستي بر عصا داشت و رهگذران متعجبانه نگاهش مي كردند و برخي براي غلبه بر ترديد خود دستشان را از بين او و زمين حركت مي دادند تا تكيه گاهي نامرئي را كشف كنند. و گداي ديگري كه با سوتكي در دهان حرف هاي طنزآميز مي زد و در نقش خردسالي شيرخواره با رهگذران شوخي مي كرد، به مردان پاپا مي گفت و به دختران چشمك مي زد و با بچه ها عكس يادگاري مي گرفت و... مايه خنده و شادي عابران را فراهم آورده بود و با خرسندي و اشتياق برايش سكه اي مي انداختند تا خود را لوس كند و دست برچشم نهاده و اداي شرمندگي را دربياورد.
به ياد گداهاي خودمان افتادم كه ضجه و ناله شان آزارت مي دهد و از سر اكراه يا براي رهايي از چسبندگي مفرطشان دست در جيب مي كني!

بفرماييد ناهار ايتاليايي

حميد كارگر — Tue, 03 Apr 2012 09:18:00 GMT

بفرماييد ناهار ايتاليايي

يادداشت‌هاي پراکنده از ديدار با كشور چكمه پوش (روز دوم)

مي گفتند بهترين سرآشپز ايتاليا عهده دار پذيرايي مهمانان نمايشگاه است و وقتي مقامات محلي با اشتياق به گپ و گفت با آشپزها پرداختند و خبرنگاران دور آنان حلقه زدند، باورم شد كه اين يك ضيافت معمولي نيست.
حاضران در ضيافت، همان مقامات محلي به همراه چند تن از خبرنگاران بودند و غرفه داران را به اين مهماني راهي نبود اما ايرانيان را با آغوش باز به عنوان تنها حاضران غير اروپايي پذيرفتند و تا آنها سرگرم گفت و گو با آشپزها بودند ما به سراغ ميز پيش غذا رفتيم.
پيش غذا عبارت بود از قطعات هم اندازه و همسان سرخ شده ميگو، مرغ و ماهي به همراه چيزي شبيه به كوكو سبزي خودمان و البته با همراهي 3 نوع سوپ كه يكي سرشار از نخود بود، دومي به آش شله قلمكار خودمان شبيه بود كه اندكي رقيق تر و البته داراي اندكي سبزي بود و سومي هم به پوره سيب زميني مي مانست كه زياده از حد شل شده باشد و طعم تند فلفلش غوغا مي كرد.
نوعي برنج پخته شده به سبك ايتاليايي هم كامل كننده پيش غذا بود كه طعمي شيرين و رنگي زرد داشت.
دور ميز كه استقرار يافتيم، منوي نوشيدني ها توجهم را جلب كرد. نوشيدني را بايد از روي اين فهرست پرتنوع انتخاب مي كردي كه همراهان ايتاليايي ام از گران قيمت بودن اين فهرست خبر دادند كه هر بطري از آنها 50 تا 60 يورو قيمت داشت و البته من آب سفارش دادم و بس.
تا خبرنگاران دور سرآشپز را خلوت كنند، به سراغ ميز پنيرها رفتيم. انواع گونه گوني از پنير در اندازه ها و شكل و شمايل مختلف و در طيف هاي رنگي گوناگوني كه از سفيد تا زرد و كرم را شامل مي شد به چشم مي خورد. از پنيري سفت و سخت كه به قطعات كشك مي مانست (كه مي گفتند چندساله است و البته خيلي هم خوشمزه بود) تا پنيري تازه كه با اندكي فشار گويي شير از آن خارج مي شد. چشيدن طعم انواع پيش غذا و ناخنك زدن به انواع پنيرها ديگر جايي براي خوردن غذاي اصلي باقي نگذارده بود و كاملاً احساس سيري مي كردم.
مي گفتند كه اين سرآشپز در جشنواره غذاي ايتاليا رتبه برتر را كسب كرده، در غذاي اصلي در مسابقات فلورانس برنده شده، در رقابت هاي ... و حالا بوقلموني درشت جثه را بريان كرده و انواع فيله هاي كباب شده را در برابر نهاده و شكم سير شده ما را به سخره گرفته بود.
تا ديگر مهمانان اندك اندك غذاي خود را به پايان برسانند، اين سو و آن سو چشم مي گرداندم و در رفتار و آداب خوردن و نوشيدنشان كنجكاو شده بودم. تازه متوجه جوان سپيدپوشي شدم كه در اين مدت پيانو مي نواخت و آن سوتر ميزي بود كه كيك ويژه نمايشگاه و شيريني هاي متنوعي كه دستپخت همان سرآشپز بود بر آن جلوه گري مي كرد.
غذا خوردن همراهان كه به پايان رسيد، با وجود سيري روانه شديم به سوي دسرها و شيريني ها كه البته انواع چاي و قهوه نيز همراهي اش مي كرد. از ميان چاي هاي كيسه اي با طعم ها و رنگ هاي مختلف، چاي ليموي انگليسي را برگزيدم و چند قطعه كوچك در حد چشيدن از شيريني ها را ضميمه آن كردم.
با يك حساب سرانگشتي مي شد گفت كه هزينه ناهار هر نفر در اين ضيافت دست كم 200 يورو بود و جالب آنكه اگر كل مراسم افتتاحيه و بازديد از نمايشگاه يك ساعت به طول انجاميد، ضيافت ناهارشان كمينه 2 ساعت زمان برد!

افتتاحيه اي كوتاه و ايستاده

حميد كارگر — Mon, 02 Apr 2012 09:58:00 GMT

افتتاحيه اي كوتاه و ايستاده

يادداشت‌هاي پراکنده از ديدار با كشور چكمه پوش (روز دوم)

پس از صبحانه اي تقريباً مفصل و گپ و گفتي ارزشمند با آقاي ميرمهدي (از توليدكنندگان و صادركنندگان فرش قم) ، هنوز فرصتي تا گشايش نمايشگاه باقي بود و به اتاق بازگشتم و با سفارش اينترنت يك ساعته (به بهاي 3 يورو) اخبار حوزه فرش و اقتصاد را رصد و ايميل هايم را چك كردم.
از پذيرش هتل درخواست تاكسي كرديم و دقايقي بعد بانوي زيبارويي سوار بر تويوتايي شاسي بلند به استقبالمان آمد ما را به نمايشگاه (في يرا/Fiere ) رساند و 11 يورو (با تلفظ آنان: اي رو) طلب كرد. به محل نمايشگاه كه نزديك مي شديم، گروه هاي پرتعداد نوجوانان و جواناني را مي ديديم كه در كناره خيابانها در حركت بودند و چيزي شبيه دسته هاي راهپيمايي را تداعي مي كردند. از بانوي راننده پرسيدم چه خبر است؟ اينان به مدرسه و دانشگاه مي روند يا به تظاهرات؟ كه پاسخ داد نمايشگاه ويژه معرفي مشاغل برپا شده است و اين گروه ها براي بازديد از اين نمايشگاه و انتخاب آگاهانه شغل و رشته تحصيلي راهي آنجا هستند.
با ارايه كارت مهمان ويژه وارد نمايشگاه شدم. نمايشگاهي كه بهاي بليت ورودي آن با يك وعده ناهار يا شام 100 يورو و بدون پذيرايي 35 يورو بود و آشكار است كه مخاطبش را از ميان مايه داران برمي گزيد.
اين نمايشگاه هرساله در يكي از شهرهاي شمالي ايتاليا برگزار مي شود و برترين برندها و نام هاي تجاري كالاهاي لوكس اروپايي در آن حضور مي يابند. انواع خودروهاي لوكس، قايق هاي شخصي، كيف و كفش و پوشاك دست دوز، جواهرات، سونا و جكوزي، تزيينات و دكوراسيون داخلي منازل و... از جمله مواردي است كه براي نمايش و فروش در اين نمايشگاه عرضه مي شود و امسال مركز نمايشگاهي ورونا در 3 سالن ويژه خود اين محصولات را در 3 بخش آثار كلاسيك (Classico) ، ابتكاري(Innovativo) و زرق و برق دار (Flamboyat) به نمايش درآورده بود.
اين اشاره هم خالي از لطف نيست كه ايتاليا از نظر توسعه اقتصادي به دو منطقه شمال و جنوب تقسيم مي شود كه نيمه شمالي از پيشرفته ترين مناطق اقتصادي، صنعتي و تجاري اروپا به شمار مي آيد و از همين رو شهرهاي شمالي اين كشور به ميزباني چنين نمايشگاه هايي برگزيده مي شوند.
آيين گشايش نمايشگاه رآس ساعت 11 به صورت ايستاده در فضاي باز ورودي سالن اصلي برگزار شد. در اين افتتاحيه كوتاه و سرپايي، خبري از سخنراني هاي طولاني و مستمعاني پرتعداد نبود. شهردار ورونا، يكي از نمايندگان مجلس ايتاليا، نماينده استانداري ونتو، نماينده وزارت فرهنگ ايتاليا، رييس مراكز نمايشگاهي شمال ايتاليا و رييس نمايشگاه كالاهاي لوكس هر يك در حد چند جمله مختصر نسبت به برگزاري چنين رويدادي ابراز علاقه كردند و سپس با بريدن روبان به بازديد از غرفه ها و پاسخ گفتن به پرسش هاي خبرنگاراني پرداختند كه حضورشان پرشمار بود.
در فاصله اين بازديد و تا رسيدن به غرفه هاي فرش ايراني تلاش كردم با تك تك اين مقامات گپ و گفتي داشته باشم و درباره فرش دستباف كشورمان، ويژگي هاي منحصر به فرد آن و چگونگي تعامل و همكاري در بهره گيري از ظرفيت هاي دوسويه براي عرضه فرش ايراني به مخاطبان ايتاليايي رايزني كنم. (و البته ناگفته نماند كه دوست همراهي كه خود علاقه مند به فرش ايراني بود سهمي به سزا در ترجمه مطالب به زبان ايتاليايي داشت).
مقامات محلي كه از برابر ديگر غرفه هاي حاضر در نمايشگاه به سرعت عبور مي كردند، در غرفه هاي ايراني درنگ كرده و زبان به تحسين دستبافته هاي كشورمان گشودند و كتابي سه زبانه و مزين به تصاوير بافته هاي كهن سرزمينمان را پيشكش ايشان كردم.
انگار بازديد از همين سالن اصلي براي مقامات كفايت مي كرد كه پس از گرفتن چند عكس يادگاري در غرفه هاي ايراني، راهي ضيافت ناهار شدند.

پا نهادن در چكمه

حميد كارگر — Tue, 27 Mar 2012 08:10:00 GMT

پا نهادن در چكمه

يادداشت‌هاي پراکنده از ديدار با كشور چكمه پوش (پسين روز نخست)

سال هاي تحصيل در مدرسه به شدت علاقه مند به حل جدول كلمات متقاطع بودم و در ميان انواع نشرياتي كه مي خريدم و مي خواندم، نشريات ويژه جدول به وفور يافت مي شد. در كنار "ويتامين جدولي" و "جوي خون" و "مايع حيات" و "عدد پياده" و ... يكي از پرسش هايي كه فراوان در جداول ديده مي شد نام "كشور چكمه پوش" بود.
آن زمان ايتاليا را به نقشه شبيه به چكمه اش مي شناختم و به ماركوپولوي جهانگردش. بعدها كه فيزيك خواندم، ايتاليا را به برج كج پيزا و آزمايش هاي گاليله اش مي شناختم. بعدترها كه به عالم هنر آميختم ايتاليا را به داوينچي اش شناختم و هنرنمايي هاي ميكل آنژش و البته سينماي نامدار آن ديار. كمي بعدترها ايتاليا را با لاجوردي پوشان فوتبالش شناختم و مالديني و باجو و توتي. خيلي بعدترها كه با حواشي دنياي سياست آشنا شدم ايتاليا را با ماكياولي شناختم و حاشيه سازي هاي برلوسكوني.... و حالا قرار بود ايتاليا را از نزديك و با ديده ها و يافته هاي خود بازشناسم.
اين كشور در جنوب اروپا و در همسايگي اتريش، فرانسه، اسلووني و سوئيس واقع شده و مساحتي نزديك به يك پنجم ايران ما دارد. ايتاليا 20 ناحيه (استان) دارد و من عازم شهر "ورونا" در استان "ونتو" در شمال اين كشور بودم كه شهري گمنام براي من بود و بعدها دانستم براي اروپاييان به شهر عشاق معروف است و شهره آفاق.
به محض ورود به فرودگاه ورونا با دريافت يورو از دو دوستي كه به استقبالم آمده بودند سيم كارت تلفن خريدم (5 يورو بابت سيم كارت و 5 يورو براي شارژ) و سپس بي درنگ راهي نمايشگاهي شديم كه قرار بود صبح فردا به صورت رسمي گشايش يابد: "نمايشگاه كالاهاي لوكس".
غرفه ها در حال چينش و آماده سازي نهايي بودند و براي كمك به ايرانيان حاضر در نمايشگاه دست به كار شدم. 3 غرفه از آن ايرانياني بود كه فرش هايي را از ايران راهي ورونا كرده بودند و 3 غرفه هم به ايرانيان مقيم ايتاليا اختصاص داشت.
ويژگي هاي نمايشگاه، نور، خدمات، امنيت، سازه ها و... را بايد مفصل تر بازنوشت كه خود شرح و بسط جداگانه اي مي طلبد اما اين نخستين حضور فرش ايراني به گونه اي مستقل و ويژه در نمايشگاه كالاهاي لوكس اروپا بود كه به نمايشگاه ميليونرها شهره است و از اين رو كوشش داشتيم چيدماني زيبنده و جذاب تدارك ديده شود كه البته توفيق تاحدي حاصل شد.
شب هنگام خسته از دو روز كم خوابي و مسير طي شده، نايي براي شام خوردن هم باقي نمانده بود و در نتيجه راهي هتل شدم، حمام كردم و خوابيدم.

بر فراز آلپ

حميد كارگر — Mon, 26 Mar 2012 08:11:00 GMT

بر فراز آلپ

يادداشت‌هاي پراکنده از ديدار با كشور چكمه پوش (روز نخست)

ديگر مسافران به آساني و با قرار دادن بليت روي دستگاه از گذرگاه مخصوص در سالن فرودگاه مي گذشتند و مسير سوار شدن به هواپيما را مي پيمودند اما بليتي كه در ايران براي من صادر شده بود فاقد باركد بود و ناگزير مأمور آسوده خاطر لوفت هانزا را به ياري فراخواندم تا كارت پروازم را به صورت دستي ثبت كند.
با گذر از دالاني تنگ و آسانسوري كه به طبقه پايين مي رفت، سوار بر اتوبوس شديم و به هواپيماي شركت دولوميتي (Air Dolomiti) ايتاليا رسيديم كه اكنون به يكي از شركا (يا بهتر بگويم اقمار) شركت لوفت هانزا بدل شده است.
سوار شدن بر اتوبوس نويد فضايي متفاوت را مي داد كه ورود به هواپيما آن را كامل كرد. به ناگاه زبان اصلي از آلماني به ايتاليايي دگرگون شد و رنگ غالب از زرد(مايل به نارنجي) به سبز(فيروزه اي) تغيير يافت.
مهمانداران سبزپوش مسافران را دعوت به نشستن بر صندلي هاي سبز مي كردند و خلبان نخست به زبان ايتاليايي و سپس به زبان انگليسي خوش آمد گفت. نوبت به راهنمايي هاي مهماندار براي امنيت پرواز كه رسيد، به ترتيب از 3 زبان ايتاليايي، آلماني و سپس انگليسي بهره برد.
گذر از بلنداي آسمان آلمان به ايتاليا يعني عبور از فراز رشته كوه هاي آلپ و سياحت چشم انداز عمومي قاره سبز. كوهستان آلپ در مركز اروپا واقع شده و بخشي از جغرافياي كشورهاي آلمان، اتريش، سوئيس، فرانسه،... و ايتاليا را دربرگرفته است.
اين كوهستان شايد با كارتون "بچه هاي كوه آلپ" و ماجراهاي آنت، لوسين و دني و يا كارتون "بچه هاي مدرسه والت" با ماجراهاي انريكو، گالوني، فرانچي و... براي ما بيشتر شناخته شده باشد تا حد و مرز جغرافيايي و ارتفاع از سطح دريا اما به هر روي شايد يادآوري اين نكته خالي از لطف نباشد كه بلندترين قله اين رشته كوه "مون بلان" است كه با ارتفاع 4810 متر، جايي ميان فرانسه، ايتاليا و سوئيس قرار گرفته است.
زير پا فراوان بود مستطيل هايي در اندازه هاي مختلف كه طيف هاي گوناگوني از رنگ سبز را به تصوير كشيده بودند و وقتي هواپيما در سطح پايين تري پرواز مي كرد ساختمان ها و خانه هايي با سقف هاي شيرواني را مي شد ديد كه مدام حضور بر فراز قاره باراني و سبز اروپا را گوشزد مي كردند.
ساعت آغاز پرواز به وقت فرانكفورت 15/13 بود و مدت پرواز هم حدود يك ساعت و نيم. مهمانداران در پذيرايي نخست ساندويچ كالباس آوردند كه دانه هايي شبيه به گردو و پسته در نانش بود (كه نخوردم) و در نوبت بعد انواع نوشيدني و شكلات آوردند كه با آغوش باز به استقبال چاي رفتم و دو ليوان طلب كردم. ساعت هاي پياپي بدون چاي سر كردن از دشواري هاي روزگار است(!) و خيلي زود سردرد به سراغم آمده بود.

درنگ در فرودگاه فرانكفورت

حميد كارگر — Sun, 25 Mar 2012 08:08:00 GMT

درنگ در فرودگاه فرانكفورت

يادداشت‌هاي پراکنده از ديدار با كشور چكمه پوش (روز نخست)

فرانكفورت از مهمترين شهرهاي اقتصادي قاره اروپا به شمار مي آيد و شايد از همين روست كه فرودگاه اين شهر با واقع شدن در قلب اروپا شهرت و گسترش چشمگيري يافته است. اين فرودگاه بزرگترين مركز حمل و نقل هوايي در آلمان و سومين فرودگاه بزرگ اروپاست و من حالا جاي گرفته در هواپيماي بويينگ 747 شركت لوفت هانزا، بر فراز آسمان اين فرودگاه بودم.(+)
لوفت هانزا بزرگترين شركت هواپيمايي آلمان است كه در حمل مسافر پس از ايرفرانس در اروپا دومين است و در جهان پنجمين و اكنون مرا به مهماني فرودگاهي مي برد كه نمايندگان ايراني اش گفته بودند از آنجا برخواهم گشت (و بهتر بگويم برگردانده خواهم شد!).
از دالان ها و مسير طولاني فرودگاه براي رسيدن به بخشي كه جا به جايي خطوط پروازي و پيوند از مسيري به مسير ديگر رخ مي دهد (Connecting) گذر كردم تا رسيدم به گذرگاهي كه گذربانش پليس گذرنامه بود.
پرسيد كجا مي روي؟ گفتمش به ورونا در ايتاليا. پرسيد براي چه كاري؟ گفتمش براي بازديد از نمايشگاه و معرفي فرش ايراني. پرسيد بعد از آن چه؟ گفتمش به ايران باز خواهم گشت. پرسيد كي؟ گفتمش يك هفته بعد. اين بار پرسيد اگر براي كار تجاري مي روي پس چرا ويزاي توريستي داري؟ و تازه دانستم كه مشكل كجاست و شگفتي از اينكه چرا هموطنان همزبانم در فرودگاه تهران نگفتند آنچه را بايد مي گفتند!
سعي كردم توضيحي قانع كننده برايش بدهم كه در نمايشگاهي كه گفته ام غرفه ندارم و تنها براي بازديد و اطلاع رساني راهي آنجا مي شوم تا اينكه سرانجام با ترديد به گذر كردنم از برابرش رضايت داد و انگار به خير گذشت!
حالا با آسودگي خاطر و آرامش بيشتري به سياحت فرودگاه و سالن هاي خوش بر و رويش پرداختم و چون فرصت كافي تا پرواز بعدي باقي بود هر گوشه و كنار و هر فروشگاه و باجه اي را به دقت كنكاش مي كردم. فروشگاه هايي كه انگار به استقبال كريسمس مي رفتند، دستشويي هاي بدون آب، عرضه رايگان مشهورترين روزنامه ها و هفته نامه هاي دنيا، اغذيه فروشي هاي گونه گون و چند مليتي، نمايشگرهاي بزرگ و پرشماري كه حجم انبوه پروازهاي فرودگاه را يادآوري مي كردند و...
قرار بود صبح تا ظهر را مهمان فرودگاه باشم. به لطف انجام امور در دقيقه نود و همراهي بانك هاي ايراني(!) حتي يك يورو در جيب نداشتم و در نتيجه نه به سراغ خوردن و نوشيدن رفتم و نه توانستم از اينترنتي بهره برم كه براي يك ساعت اتصال به آن بايد 4 يورو پرداخت مي شد. ناگزير به تورق سه نشريه "وال استريت ژورنال"، "فايننشال تايمز" و "يو اس اي تودي" سرگرم شدم و البته خيره به مردم گوناگوني كه مي آمدند و مي رفتند و يا به انتظار نشسته بودند، تمرين جامعه شناسي و فرهنگ آموزي مي كردم.